Wednesday, September 26, 2018

පිදුරංගල සහ පුක....

කාලෙකට පස්සෙ කොණක් අහුවුණේ බ්ලොග් එක කොටන්න... පිදුරංගල සහ පුක සෑහෙන මාකට් එකක් රඳවගෙන ඉන්න වෙලාවේ ඒක ගැන පොඩ්ඩක් ලියාගත්තොත් රීච් වැඩිවෙයි කියල මගේ හිත කියන නිසාම ඔන්නොහේ කොටන්න ගත්තා....

මේ සම්බන්ධ මත ගාණක් තියෙන එකේ අපි එකින් එක අරගෙන හැකිතාක් සාධාරණව කතා කරන්න බලමු....

1) තමයි මේක ආගමිකාතල් එක කුඩු කලාය කියන එක...
ආගම සම්බන්ධයෙන් නම් ඔව්, ඒක එහෙම තමයි... ආගමක් කියන්නේ ඇදහීම් කොටසක් එක්ක අන්ධානුකරනයෙන් සිද්ධ කරන ක්‍රියාකාරකම් සමූහයක්නේ... ඉතිං එහෙම සංවේදී තැනක මේ වගේ විගඩමක් නැටුවම ආගමිකාතල් කුඩු වෙලා ඒ මිනිස්සුන්ට මල පනින එක සාධාරනයිනේ චාමර... ආගම හෝ ඒකේ කන්සෙප්ට් සමහරකට අදාල නැති කම ආගමේ උන්ට අදාලත් නෑනේ... ඒ තර්කෙන්ම...

2) මේක කොලු කමට කරාය කියන එක....
වෙන්නත් පුලුවන්, කොල්ලො ඉතිං කොලු කමට ඕනේ ගූගොඩක් කටේ ඔබාගන්න ලෑස්තියිනේ... ඒකනේ මෙච්චරටම භයානක මත්ද්‍රව්‍ය පවා සමාජගත වෙන්නේ සං සං ගාල... පලවිපාක හොයන්නේ පස්සේ, මුලින් උන් කරලම බලනවා... ඇණගත්තම තමයි කොටසක් හරි පාඩමක් ඉගෙන ගන්නේ.. ඒකනේ කොලු කම කියන්නේ....

3) උන්ගේ පුකනේ උන්ට කැමැත්තක් කරගත්තාවේ....
ඒකනම් පුකේ රැඩිකල් ටෝක් එකක් මිත්‍රවරුණි... එහෙම එක එකාගේ කැමැත්තට වැඩකරන්න ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ඇතුලෙවත් ඉඩක් නම් නෑ... නිදහසකට හැම තැනම සීමා තියෙනවා... ඒ නිසා එක එකාගේ පුකවල් වුනත් ඕනේ ඕනේ හැටියට එලියෙ දාගෙන යන්න නම් ඉඩක් නෑ....ඒක එහෙමය මෙහෙමය කිව්වත් ඒකෙන් තවත් කොටසකට මානසික හෝ පීඩාවක් වෙනවනම් (මවාපාන ලද නොවන ) ඒක නිදහසක් කියල අර්ථදක්වන්න මම නම් කැමති නෑ....

4) අන්තිමට තමයි මේක ටුවරිසම් ට්‍රෙන්ඩ් එකක්ය කියන එක...

ඒක එච්චර සාර්ථක තර්කයක් නම් නෙමෙයි... සුද්දො (ව්‍යවහාරිත භාෂාවෙන් ) සාමාන්‍යයෙන් මෙහෙට එන්නේ ලෙෂර් ඩෙස්ටිනේෂන් එකක් විදිහටනම් නෙමෙයි.. මෙහෙ තියෙන ලෙෂර් බැරියෑ... උන් මේකට එන්නේ මෙහෙ තියෙන ඓතිහාසික වටිනාකම් ටික බලන්න, මැණිකක් වගේ දෙයක් අරන් යන්න, ස්වභාවික තැන් ටික බලන්න, අනික් විශේෂම කාරනේ මේ රටේ තියෙනවය කියල හිතන සංස්කෘතිය බලන්න... උන්ට ඒක වයලේට් කරන්න වුවමණාවක් නම් නෑ.. උන් අපිට වඩා කැමතියි මේක එහෙමම පවතිනවට.... නිකමට හරි කියල බැලුවනම් ඔය පුක පෙන්නුවය කියන සුද්දෙක්ට ඕක වැරදියි මේක රටේ මිනිසුන් කොටසක් ගෞරවයෙන් පවත්වාගෙන යන ස්තානයක් කියල උන් අනිවාර්‍යයෙන් සමාව ගනීවී...
වැඩිය ඕන්නෑ... සුද්දො පන්සල් යන්න කලින්, නුවර දලදා මාලිගාවට යන්න කලින් ඇවිත් අහනව ඩ්‍රෙස් කෝඩ් එක මොකක්ද කියල... උන් ඒ තරම් නීහතමානියි, මහත්මා ගතියෙන් පිරිල... අපිට වගේ ආතල් කුඩු කරලම ආතල් ගන්න කැසිල්ලක් උන්ට ලොකුවට නෑ....

එක පාරක් කපල් දෙක ඇවිත් හිටියා.. එතනින් එක ගෑනු කෙනෙකුට දිග කලිසම් තිබුනෙ නෑ... ඒ නිසාම පන්සල් ගමනට තුන් දෙනෙක් විතරක් සහභාගී වෙන්න එයාලා තීරණය කරා... පස්සෙ සරමක් හොයල දීලා ඒ ගමන පිටත් කරේ...

මෙතන ප්‍රශ්නෙ තියෙන්නේ සංස්කෘතියෙ නෙමෙයි, ඒකට ඇතුලත් සමහර අංග වල විතරයි.. මිනිස්සු පෙලන, සිරකරන සංස්කෘතිකාංග වලට අපිත් අකමැතියි...එහෙමයි කියල ඒකෙන් අදහස් වෙන්නෑ සමස්ථ සංස්කෘතියටම පුක පෙන්නන්න ඕනේය කියල....

රටේ ලක්ෂ ගාණක් හම්බ කරන් කන සංචාරක කර්මාන්තය වෙනුවෙන්වත් සංකේතාත්මකවවත් සංස්කෘතිකාංග රැකිල තියෙන්නේ කොච්චර අඩුවෙන්ද... හරිනම් සංචාරක ප්‍රදේශවල රජය වියදම් කරල හරි මේ දේවල් නඩත්තු කරන්න ඕනේ...
.
ඉතිං ආයෙත් මේ පිදුරංගල දිහාට හැරුණම ඔය උඩ කියපු කාරණා සේරම අතෑරියත් ඇදුමක් ඇදගෙන ඉන්න ඕනේ තැනක ඒක ගලවල ( හදිසි අවශ්‍යතාවයක් නැතුව ) ප්‍රදර්ශණය කරනවා නම් ඒක ප්‍රදර්ශණකාමීත්වයක්නේ ... ලාවට වගේ කිව්වොත් මානසික අවුලක්නේ... ඉතිං හොදම දේ තමයි අදාල පුදගලයෝ අතඩංගුවට අරන් පිස්සු කෙලිනවට වඩා මානසික  වෛද්‍යවරයෙක්ට පෙන්නන එක....
.
.
.
නෝටි


Tuesday, August 21, 2018

අසීමිත නිදහසක් .....!

සෑහෙන හැල හැප්පීම් අස්සෙ ගෙවෙන බුකි ජීවිතේට දවස ගානේ අලුත් අලුත් මාතෘකා එද්දි ඒවයේ අපි රස්තියාදු වෙද්දි නිකමට අතට අහු වුනා කලාකරුවාගේ නිදහස ගැන කතාවක්... කලාවට අනන්ත අපරිමාන නිදහසක් තියෙන්න ඕනෙය , ඒක වාරනය වෙන්න නරකය වගේ සෑහෙන දාර්ශනික කතාන්දර කිහිපයක් මේක එක්ක පටලැවිල තිබුණා...

ඇත්තටම එහෙමද...? කලාවට බැරියර් නැද්ද..? ඒක ඕල්මයිට් වගේ සීන් එකක්ද..? එතකොට කලාවට ඉහලින් නිල් අහස පමණක්ද..? ඔව්.. තමන්ට එහෙම හිතාගන්න පුලුවන්... ඒකේ කිසිම වැරැද්දක් නෑ... හැබැයි ඒක බුද්ධිමත් මිනිහෙකුගේ හැඟීම් නම් වෙන්න බෑ....

කලා කෘතියක් කියන්නෙම සමාජයට යමක් දායාද කරන්නක්නේ...නිකන්ම අදින බලි කුරුට්ටකට, අකුරුවලට, තීන්ත පාරකට එහෙම කලා කෘතියක් වෙන්න පුලුවන්ද කියන ප්‍රශ්නය තියෙනවනෙ...ඒ සියල්ල පැත්තකට දාමු,

එතනින් එහාට කලාකරුවෙක්ට තමන් කැමති විදිහක නිර්මාණ කරන්න ඉඩ තියෙනවද..?  එහෙම තිබිය යුතුද..?
ශ්‍රී ලංකාව තුල ඔය දෙකටම පිළිතුර නැහැ කියන එකයි...මානව සංවර්ධනය අතින් ඉහල අගයක නැති අපි වගේ සමාජයක විවේචන, අදහස් දැක්වීම් වලට යම් සීමාවක් තියාගන්නම ඕනේ... එහෙම නොවෙන්න ඒක විශාල විනාසයකට අත පෙවීමක් වෙන්න පුලුවන්...
කියන්න පුලුවන් වුණ පලියට කියවන කෙනාට අපි ග්‍රාමීය ව්‍යවහාරයේදී වාචාලයා කියනව වගේම සමාජයීය අවශ්‍යතා හෝ ප්‍රවනතා හඳුනා නොගෙන අන්තනෝමතිකව කලාව භාවිතා කරන කලා කරුවන්ටත් එවැනි වචනයක් භාවිතා කිරීමේ අවුලකුත් නෑඒ මම හිතන්නේ....

මේ රටට අවශ්‍ය සමාජ ප්‍රගමනයට හා සංහිඳියාවට එහෙමත් නැත්තන් මානව සංවර්ධනයට දායක විය හැකි කලා කෘතීන්, ඒවත් අදාල සමාජයේ පහලම ස්ථරයේ සිටම හෝ කාවැද්දවිය හැකි ඒවා වෙන්න ඕනේ... වඩාත් සංවර්ධිත මානව පැතිකඩයන්ට වඩා ප්‍රගමනයට දායක වන කලා කෘතීන් අවශ්‍ය වන්නෙ ව කියන පහලම ස්ථරයන්ට... අන්න ඒ මානව සම්පත ඉහල තලයකට ආවට පස්සෙ අපිට පුලුවන් කලාවේ නිදහස වඩාත් පුලුල් කරන්න... සියල්ල අතිශය බුද්ධිමත් වන තුරාවට අසීමිත නිදහසක් කියන්නෙම සංකල්පයක් විතරයි....

ඉතිං කිසියම්ම හෝ පුද්ගලයෙක් වර්තමාන සමාජ තත්ත්වය යටතේ මට අසීමිත නිදහසක් තිබිය යුතුය කියල කියනවනම්,
එක්කෝ
අදාල පුද්ගලයා බුද්ධිමත් නෑ,
නැත්තන් ඔහු සතුව එලි දැක්වීමට හානිකර යමක් පවතිනවා...
.
.
.
.
නෝටී....